Płyta Egger — co znaczą oznaczenia na etykiecie

Eurodekor — czyli zwykła płyta meblowa

Eurodekor to nazwa handlowa laminowanej płyty wiórowej Egger: rdzeń z płyty wiórowej, obustronnie pokryty papierem dekoracyjnym nasyconym żywicą i zaprasowany. Z tego powstaje większość tego, co w meblu widać: korpusy, boki, półki, fronty w wersji z płyty.

To nie jest materiał „gorszy" od innych — to standard całej branży meblowej. Pracujemy na nim, bo przy meblu na wymiar liczy się powtarzalność dekoru między partiami: kuchnię i zabudowę salonu często robi się w odstępie miesięcy, a mebel ma wyglądać jak jeden komplet.

E1 — emisja formaldehydu

E1 to klasa emisji formaldehydu, określona normą. Płyty Egger w standardzie spełniają E1, a część asortymentu ma zaostrzone E05, czyli emisję na poziomie mniej więcej połowy dopuszczalnej dla E1.

Co to znaczy praktycznie: płyta klasy E1 jest dopuszczona do mebli w pomieszczeniach mieszkalnych, łącznie z pokojami dzieci. Jeśli ktoś w domu ma nadwrażliwość albo po prostu chce zejść niżej, warto zapytać o dostępność wariantu o niższej emisji dla konkretnego dekoru — nie wszystkie są w nim produkowane.

P2 kontra P3 HYDRO — to jest ta różnica, która kosztuje

P2 to płyta do pomieszczeń suchych, P3 — o podwyższonej odporności na wilgoć, u Eggera oznaczana jako HYDRO. Różnica nie polega na tym, że P3 można zalać; żadnej płyty wiórowej nie można. Polega na tym, że P3 znacznie wolniej chłonie wilgoć i mniej pęcznieje przy krótkim kontakcie z wodą na krawędzi.

Dlatego sensowny podział wygląda tak: P3 w strefie mokrej — szafka pod zlewem, korpusy przy zmywarce, zabudowa łazienkowa przy umywalce. P2 w całej reszcie. Robienie całej kuchni z P3 podnosi koszt, a w szafce na talerze po drugiej stronie pomieszczenia nic nie daje.

Ważniejsze od samej klasy płyty jest i tak obrzeże. Nawet P3 z niedoklejoną krawędzią napęcznieje, a P2 z porządnie zaklejonymi wszystkimi krawędziami wytrzyma lata.

ST9, ST10 i reszta — struktura powierzchni

Symbol ST z numerem oznacza strukturę, czyli fakturę wytłoczoną na powierzchni płyty. To nie jest kod koloru — ten jest osobno (litera z numerem, na przykład U albo H z czterema cyframi). Ta sama barwa bywa dostępna w kilku strukturach.

Struktura zmienia dwie rzeczy: jak płyta wygląda pod światłem i jak się zachowuje w dotyku oraz przy czyszczeniu. Gładsza łatwiej się przeciera, głębsza lepiej maskuje ślady palców i daje bardziej naturalny efekt przy dekorach drewnopodobnych. W blatach najczęściej spotyka się ST10.

Przy zamówieniu podaje się komplet: dekor plus struktura. Jeśli w projekcie jest „dąb" bez kodu, to jeszcze nie jest wybór — dekorów dębowych są dziesiątki i różnią się rysunkiem słoja oraz odcieniem. Dlatego próbki oglądamy na żywo, a nie na ekranie.

Blaty to osobny produkt

Blat roboczy nie jest tą samą płytą co korpus. Powstaje na rdzeniu z płyty wiórowej pokrytym laminatem metodą postformingu, najczęściej w grubości 38 mm, i ma od spodu papier przeciwprężny. Są też blaty kompaktowe — cienkie, bez rdzenia wiórowego, przez co odporniejsze na wilgoć na krawędzi.

Z praktycznego punktu widzenia oznacza to jedno: dekor blatu i dekor frontów dobiera się z dwóch różnych kolekcji. Nie każdy dekor płyty ma swój odpowiednik w blacie, więc jeśli zależy Ci na tym, żeby się zgadzały, mówimy o tym na etapie doboru, a nie po zamówieniu.

O co pytać przy wycenie

• Czy strefa mokra jest z płyty wilgocioodpornej (P3 / HYDRO)
• Czy obrzeże jest w tym samym dekorze co płyta i jakiej grubości
• Pełny kod dekoru i struktury, nie samo „dąb" czy „biały"
• Czy dekor blatu pochodzi z kolekcji, która ma odpowiednik w płycie
• Czy wybrany dekor jest dostępny w magazynie — przy rzadszych bywa dłuższy termin